Երաժշտական կոմեդիայի թատրոն հրավիրվելով 1949թ. Սվետլանա Գրիգորյանը անմիջապես ցուցադրեց իր ողջ տաղանդն ու հմայքը և դարձավ հանդիսատեսի հոգու տիրակալը: Իր անձնավորած կերպարներից շատերն ու գլխավորները դերասանուհին կերտեց մեծանուն Վարդան Աճեմյանի անմիջական աջակցությամբ, նրա ղեկավարությամբ ու խորհուրդներով:

Աշխատելով օպերետային ժանրի վարպետաց-վարպետների հետ, փոխառնելով նրանց փորձը` Սվետլանան սկիզբ դրեց այդ ժանրի մի նոր տեսակի, ստեղծեց իր վարվռուն, կենսախինդ, հանդիսատեսի սիրտն ալեկոծող, նրան հոգեկան զմայլելի պահեր պարգևող արվեստի գրիգորյանական տեսակը:

Աշխատեց մեծերի հետ, գնահատվեց մեծությունների չափանիշներով, կանգնեց խոշորների շարքում:
Վաթսուն տարիների բեմական բուռն գործունեություն նույն թատրոնում,150-ից ավելի դերակատարումներ` Սիմա` (‹‹Մի քաղաք կա Վոլգայի վրա››), Մարիետա` (‹‹Բայադերա››), Կոլոմբինա` (‹‹Վենետիկյան երկվորյակներ››), Լիքսենա` (‹‹Պարերի ուսուցիչը››), Նունուֆար` (‹‹Հին հիվանդություն››), Մարթա` (‹‹Ատամնաբույժն արևելյան››), Ժաննա` (‹‹Ռոզ Մարի››), Նատա` (‹‹Սոֆիկի սխալը››), Դիաննա` (‹‹Այլոց համար հիմար, իրեն համար խելոք››), Ռոզալյա` (‹‹Չանիտայի համբույրը››), և գնալով աճող հանդիսատեսի սեր ու համակրանք, թատերագիտական մտքի հիացում:

Բազմաթիվ դերակատարումներով Սվետլանա Գրիգորյանը դրսևորեց ստեղծագործական իր հնարավորությունները, քանդակային կերպարներ ստեղծելու իր կարողությունները, սակայն նրա բեկումնային դերը եղավ Ժիկվան` (‹‹Տիկին Միսիստրուին››): Թատրոնի պատմության ցայտուն կերպավորումներից են Ռոզը` (‹‹Տաքսի-տաքսի››) և Սաթենիկը` (‹‹Իմ զոքանչը››): Սաթենիկն արդեն 36 տարվա բեմական կյանք ունի:
36 տարի շարունակ նա թատրոն է բերել հարյուր հազարավոր հանդիսատեսների և այսօր էլ այդ ներկայացումը գնում է լեփլեցուն դահլիճներով: Սվետլանա Գրիգորյանը դարձյալ բեմում է, նրա համբավը տարածվել է համայն հայության շրջանակներում:

Հանդիսատեսն այսօր սիրելի դերասանուհուն կարող է տեսնել (‹‹Իմ զոքանչը››), (‹‹Չարենցի ուղղիչ տունը››), (‹‹Մեր տան տերերը››) ներկայացումներում:
Հյուրախաղերով հանդես է եկել աշխարհի բազմաթիվ երկրներում, արժանացել է միջազգային մրցանակների:

Օրերս Լոս-Անջելեսում հանդիսավորությամբ նրան է հանձնվել ‹‹Ծիծաղի թագուհի›› տիտղոս: